– Czuję się bardzo związany z naturą, coraz lepiej umiem z nią współpracować. Jeden z kolegów nazwał moją pracę portretowaniem przedmiotów. Portretuję wnętrza pracowni, portretuję kwiaty, wszystkie te rzeczy, które maluję, w bardzo bliskim związku z naturą. Co oznacza, że muszę je mieć obok siebie. Oczywiście mam też nadzieję, że portretuję siebie. Nadaję piętno obrazowi, piętno wynikające ze mnie. Z całego mojego życiorysu, moich chorób, przeżyć, radości i smutków. To piętno istnieje w każdym obrazie. Najwięcej go w pracy udanej…
Jacek Sienicki,
rozmowa; „Nowe Książki” 4/95
Jacek Sienicki
(1928 – 2000)
Studia w warszawskiej ASP, w pracowniach Kazimierza Tomorowicza, Aleksandra Rafałowskiego, Marka Włodarskiego i Artura Nacht-Samborskiego.
Dyplom – 1954 r.
W latach 1955-2000 asystent, a następnie profesor Wydziałów Malarstwa i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
1969. Nagroda Galerii Arkady Kraków
1974. Nagroda Miasta Koszyce
1974. Nagroda Krytyki Artystycznej im. C. K. Norwida
1984. Nagroda im. Jana Cybisa
1993. Nagroda Fundacji im. A. Jurzykowskiego Nowy Jork
Studia na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych – to lata 1948-1954. Przez wiele lat był pracownikiem i asystentem tej uczelni; a od 1981 roku – jej profesorem.